દશામા

કાવ્ય : 54

*

વગડે વસંત બેઠી છે
તો દેશને માથે દશામા,
ને પ્રદેશોને માથે પનોતીમા.

આંબે મ્હોર મહેંકે છે,
કોયલ ટહૂકે છે,
કેશૂડો કેસરિયો લહેરાવે છે.

દેશમાં ગંગા ગંધાય છે,
પ્રદેશમાં સાબરમતીને લોકો ગટરગંગા કહે છે,
નર્મદાનાં નીર નર્યાં કાદવિયાં થયાં છે.

ઝાડવાં નવે પાંદડે વરરાજા જેવાં શોભે છે,
બોડિયા થોરય હવે લીલાંછમ પાંદડે ને ફૂલે જોબનમાં મહાલે છે,
નીલગાયનાં ટોળાં નવી શિંગડીએ નાચે છે.

દેશમાં લોક મૂરઝાયેલાં છે,
બે ટંકના રોટલા માટે રઝળે છે,
માથે છાપરા વગર ટૂંટિયું મારી ફૂટપાથ પર સૂવે છે.
ક્યારે કોણ છરો હૂલાવી દેશે એની દહેશતમાં અડધી રાતે જાગે છે.

વગડે વસંત બેઠી છે,
દેશ માથે દશામા બેઠાં છે.

લોકો માટીના ઊંટિયા બનાવી
ઘર ઘર પૂજા કરે છે દશામાની.

દશામા વચન આપે છે :
કોઈ બત્રીલખણા દેશનેતાનો બલિ ચઢાવો તો દશા ઉતરે,
વગડાની જેમ દેશમાંય વસંત ખિલે.

લોકો બત્રીલખણાને દેશભરમાં શોધે છે :
બ્રાહ્મણક્ષત્રિયવૈશ્યમાં કોઈ મળતું નથી,
થાકીને દલિત માયાના વારસને મનાવી લે છે :
તું જ બત્રીલખણો,
તું જ અમારો તારણહાર.

વગડે વસંત મહોરે છે,
દશામા કોપાયમાન છે આ છેતરપિંડીથી.
દેશને માથે દશામા બેઠાં છે ઓર ભારે ભરડો લઈ.

*

નીરવ પટેલ

7-2-2019